„Ситигруп“ издаде силен оптимистички сигнал во својот последен извештај за истражување на стоките, наведувајќи дека глобалниот пазар на алуминиум се соочува со својот најсилен тренд на раст во последните 50 години поради ненадеен шок во понудата, и значително ја зголеми својата прогноза за цените.

Аналитичарот на банката истакна дека геополитичките тензии на Блискиот Исток предизвикаа „невиден“ ефект врз глобалниот синџир на снабдување со алуминиум, ставајќи во опасност над 3 милиони тони годишен производствен капацитет. Наспроти релативно слабата пазарна побарувачка, глобалните експлицитни залихи веќе на најниско ниво за околу 55 години и речиси исцрпениот капацитет на индустријата, овој обем на нарушување на снабдувањето брзо го турна пазарот во состојба на „структурен недостиг“.

Извештајот предвидува дека дури и да се земе предвид потиснувањето на побарувачката од економското забавување, сè уште ќе има јаз во понудата од приближно 2,7 милиони тони на глобалниот пазар на алуминиум до 2026 година. Ова нагло ќе ги намали залихите во следните 6 до 12 месеци, доведувајќи ги на историски минимум. Врз основа на ова, Ситигруп очекува цените на алуминиумот постојано да се искачуваат на 4000 долари по тон во следните три месеци и очекува просечната цена да остане на ова ниво во втората половина од 2026 година. Во пооптимистичко сценарио, цените на алуминиумот може дури и да се искачат на 5350 долари по тон до 2027 година.

„Ситигруп“ предупредува дека оваа криза со снабдувањето би можела да има „разорна верижна реакција“ врз индустриите кои се во голема мера зависни од алуминиум, како што се градежништвото, пакувањето, транспортот и обновливата енергија, зголемувајќи ги трошоците за многу крајни производи.

Извештајот на „Ситигруп“ несомнено фрли „бомба“ на пазарот, а неговите радикални ставови и смели предвидувања се ретки во последниве години.

Суштината на овој извештај е да постави краткорочен, сериозен геополитички шок на понудата врз долгорочната пазарна структура со ниски залихи и ниска еластичност на капацитетот, со што се изведува заклучокот за „епско“ зголемување на цените. Оваа логика има своја силна страна, но исто така предизвикува длабинско испитување на пазарот на нејзините претпоставки и претпоставки.

„Ситигруп“ директно го вклучи ризикот од снабдување од 3 милиони тони во моделот на недостиг. Сепак, геополитичката ситуација постојано се менува и постои голема неизвесност околу тоа дали производствениот капацитет ќе биде привремено затворен или трајно изгубен. Во историјата, „приказната од страната на снабдувањето“ на стоките честопати брзо се менувала поради ублажувањето на ситуацијата или појавата на алтернативни залихи. На пазарот му се потребни појасни докази за да се покаже дека овие производствени капацитети ќе го напуштат пазарот на долг рок.

Извештајот потврдува слаба побарувачка, но сепак инсистира на проценка на огромна разлика. Доколку цените на алуминиумот скокнат над 4000 или дури 5000 долари, како што е предвидено, тоа неизбежно ќе има силен „дисруптивен ефект“ врз побарувачката во низводниот сектор. Високата цена ќе ги принуди претпријатијата во низводниот сектор да бараат алтернативни материјали, да ги намалат нарачките, па дури и да го намалат производството. Овој механизам за негативна повратна информација е фундаменталната сила за ограничување на бесконечниот пораст на цените. Оптимистичкото сценарио на „Ситигруп“ „можеби ја потценува брзината со која високите цени можат да ја уништат побарувачката“.

Алуминиумот е клучен метал за лесна и зелена трансформација на енергија, а неговите долгорочни перспективи за побарувачката првично беа светли. Но, овој извештај открива сурова краткорочна реалност: во услови на екстремни шокови во понудата, долгорочната нарација за зелена трансформација може да отстапи место на краткорочен пораст на трошоците за преживување. За инвеститорите кои се обложуваат на „зелена инфлација“, ова е сложен сигнал: самите елементи станаа екстремно скапи, но зелените индустрии во понатамошниот тек може да страдаат како резултат на тоа.

Накратко, извештајот на „Ситигруп“ е повеќе проекција на екстремен сценарио за ризик отколку цврсто предвидување, со цел да го предупреди пазарот дека потенцијалните ризици нагоре нагло се засилија. Несомнено ќе ја преобликува кривата на очекувањата за цените на пазарот, ќе го стимулира шпекулативното купување и ќе ги принуди сите учесници во индустрискиот синџир да ги преиспитаат своите стратегии за залихи и хеџирање. Без оглед на тоа дали неговите предвидувања можат целосно да се остварат, тој успешно вклучи силен аларм за глобалнатапазарот на алуминиумПазар навикнат на благи флуктуации мора да биде подготвен за можноста за силна бура.